چندين سال از پيروزي انقلاب اسلامي مي‌گذرد. در طول اين 30 سال چندين نفر به مسند رياست جمهوري تکيه زده‌اند تا نوبت به محمود احمدي‌نژاد برسد.

روساي جمهور قبلي جملگي با راي مردم به اين سمت مي‌رسيدند و خود را عضوي از اين نظام دانسته و در چارچوب آن به فعاليت مي‌پرداختند اما به نظر مي‌رسد در سه سال اخير و با روي کار آمدن احمدي‌نژاد چرخشي در رفتارهاي رييس جمهور پيش آمده که متفاوت از روساي جمهور پيشين است. چرخشي که به نظر مي‌رسد، تمايل دارد احمدي‌نژاد را در يکه‌تازي‌هايش ياري داده و او را به شخص اول مملکت بدل سازد.

در مقايسه‌اي بين رياست جمهوري احمدي‌نژاد و روساي قبلي اين مساله کاملا مشخص خواهد شد. روساي قبلي بعد از انتخاب شدن از سوي مردم و گرفتن حکم تنفيذ از رهبري، ديگر خود را عضو و جزئي از اين نظام و ساختار آن مي‌دانستند. آنها سعي مي‌کردند روابط خود را با اعضاي هيات دولت و سران دو قوه ديگر که در چارچوب قانون تعريف شده، محدود کنند و کمتر پيش آمده که به چيزي فراتر از آن متوسل شوند. نوع برخورد و رابطه روساي جمهور با رهبري نيز در خور توجه است. پيشينيان که کاملا خود را در درون نظام پذيرفته بودند، صحبتهايي که ايراد مي‌کردند، در سايه ولايت‌فقيه قرار داشت و خودشان را نيز در ذيل رهبري قرار داده بودند. آنها هرگز خودشان را به عنوان شخص اول کشور نمي‌شناختند، حتي رييس جمهور قدرتمندي مثل هاشمي رفسنجاني. اگر چه قانون هم چيز بيشتري از آنها نمي‌خواست. خاتمي و ساير روساي جمهور بارها و بارها در صحبتهاي‌شان به سخنان رهبري استناد مي‌کردند و هرگز از موضع فردي بيرون نظام و خارج از ساختار سخن نمي‌گفتند.....

لبخند ، به تمام سازهایمان می رقصد.  باور کن!!!

                                                                                   "شریعتی"

علی

ای گل، تو ز جمعیت گلزار چه دیدی؟

جز سرزنش و بدسری از خار چه دیدی؟

ای شمع دل افروز،تو لا این همه پرتو

جز مشتری سفله به بازار چه دیدی؟

رفتی به چمن، لیک قفس گشت نصیبت

غیراز قفس ای مرغ گرفتار چه دیدی؟

ما که نفهمیدیم....!!!!!!!!!!!!!! شما چی ؟؟؟؟؟؟

         اشکهای نیامدنت روی گونه هایم ماسیده

          نبوس ،

          نمک گیر می شوی..